Marianne Vennix

SRC-reisleider sinds 2004

“Ik heb het reizen altijd al in mijn bloed gehad. Als kind hoorde ik de auto’s op de dichtbijgelegen snelweg voorbijrijden en dacht ik: ‘waar zouden die naar toe gaan? Wat zou ik graag meerijden.’ Reizen is voor mij niet alleen verre reizen maken, maar ook twee stappen buiten de deur zijn genoeg: de natuur, de mensen, de geschiedenis, de beeldhouwwerken in die ene schitterende kerk, de verhalen achter de kleurrijke fresco’s, ook in mijn eigen stad, Padua.

Mijn eerste, toen nog ‘verre’ reis, was een schoolreisje naar Rome toen ik 16 was. Wat vond ik dat avontuurlijk! Misschien was het niet eens alleen de liefde die mij naar het zonnige en adembenemende Italië heeft doen verhuizen. Want ook nu mijn liefde voor de Italiaan helaas voorbij is, is die voor de kunst, de oogverblindende architectuur en intrigante geschiedenis van dit land alleen maar groter geworden. Dat zal ook nooit overgaan.

Ik blijf reizen, niet alleen voor SRC, maar ook privé. Zo ben ik vorig jaar naar Ethiopië geweest ter gelegenheid van het Koptische Epifanie feest dat de doop van Christus herdenkt, en naar het tamelijk onbekende Bhutan, dat mijn hart gestolen heeft. Het prachtige landschap, de imponerende ‘dzongs’, een soort versterkte kloosterburchten die vaak schitterend gelegen zijn tegen een berghelling of op de ontmoetingsplaats van twee rivieren, en de hartelijke bevolking hebben grote indruk op mij gemaakt. In Thimphu, de hoofdstad, zou ik wel dagen kunnen kijken naar het indrukwekkende boogschieten. Uniek is het belang dat de koning hecht aan een samenleving waarin het ‘bruto nationaal geluk’ op een van de eerste plaatsen komt. De bevolking loopt in traditionele kleding, de mannen in hun ‘gho’, de vrouwen in hun ‘kira’.

Maar wat mij in Bhutan het meeste trekt zijn de prachtige religieuze feesten. Deze worden meestal gehouden op de binnenplaatsen van de dzongs. Er wordt gedanst op het ritme van de lokale muziekinstrumenten in opzienbarende maskers die godheden, demonen en dieren uitbeelden en iedere uitgevoerde dans heeft zijn eigen religieuze betekenis. De ‘mad divine’, de dolle god, heeft als symbool een fallus, het symbool van de vruchtbaarheid, die in de afgelegen Bumthang vallei dan ook op vele huizen is afgebeeld! Mijn droom en wens is om ook SRC-gasten, ‘mijn’ gasten, van deze unieke gebeurtenis te kunnen laten genieten!”