TURKIJE

Algemene informatie

Ligging en landschap

Flora en fauna

In de kuststreken vindt u uitgestrekte wouden met een grote variatie aan flora. Turkije telt meer dan 11.000 plantensoorten, waarvan de tulp de meest bekende is. Langs de kust groeien planten die het hele jaar groen zijn, terwijl u in de moerasgebieden o.a. irissen en waterlelies tegenkomt. In de lente vindt u op de vlakten van het binnenland van Turkije veel bloeiende plantensoorten. Turkije bezit een aantal uitgestrekte ongerepte gebieden waarvan sommige tot nationaal park zijn verklaard. De diversiteit van de fauna in Turkije is misschien nog wel groter dan van de flora. Vooral vogelliefhebbers zullen aan hun trekken komen in Turkije. In de herfst en in het voorjaar zijn vooral langs de Bosporus grote aantallen trekvogels te ontdekken. Aan de zuidkust vindt u de zeeschildpadden die hier hun broedplaatsen hebben, alsmede aalscholvers en pelikanen. Verder komt de bruine beer, de wolf en sporadisch de panter voor. In de zeeën leven dolfijnen, vele soorten inktvissen en tonijnen.

Klimaat

Nuttige adressen

Ambassade van Republiek turkije
Jan Everstraat 15
2514BS Den Haag
Tel.: 0703604912
Fax: 0703617969

Beste reistijd

Het voor- en najaar is voor een cultuurvakantie de beste reisperiode, het is dan nog niet te warm om de diverse bezienswaardigheden te bezoeken. De zomermaanden raden wij af!

Elektriciteit

Het voltage is 220/230 Volt. Soms zijn er afwijkende stopcontacten in gebruik. U kunt dus een verloopstekker nodig hebben.

Eten en drinken

De Turkse keuken is één van de beste ter wereld! Typisch zijn de vele voorgerechten (‘mezeler’) zoals gevulde druivenbladeren, met kaas gevulde deegwaar (‘börek’) en yoghurt-salade met knoflook (‘cacik’). Het hoofdgerecht bestaat meestal uit gegrilde vis of lamsvlees, of een van de vele soorten kebab. Het meest populaire toetje is natuurlijk de baklava, laagjes deeg overgoten met honing of siroop met daartussen nootjes. Eet smakelijk!

Gastvrij en overheerlijk
Turkije is terecht beroemd om haar gastvrije bevolking. Overal waar u komt krijgt u een kopje thee aangeboden en even iets kopen is er niet bij: afdingen, kletsen, familiefoto’s bekijken, het zijn bijna standaardonderdelen van een aankoop doen. Deze gastvrijheid gaat gepaard met een verrukkelijke keuken: knapperig geroosterd vlees, lekkere dikke yoghurt, zoete baklava met honing en pistachenootjes, geroosterde groenten en sappige tomaten. En dan zijn er de heerlijke Gözleme: pannenkoekjes die vrouwen op warme bakplaten onder uw neus bakken. Pas alleen op met raki: deze sterke anijsdrank wordt niet voor niets leeuwenmelk genoemd!

Fooi

De bediening in de horeca is meestal inbegrepen in de prijs, maar fooien worden zeer gewaardeerd. Richtlijn is 10-15% van de totale prijs, als u tevreden bent tenminste.

Fotograferen

Bij grenzen, havens, vliegvelden, militaire installaties en sommige bezienswaardigheden mag u niet fotograferen of filmen. Als u foto’s wilt maken van personen, kunt u beter vooraf toestemming vragen.

Grensdocumenten

Voor informatie over de benodigde grensdocumenten en eventuele visa verwijzen wij u naar: src-cultuurvakanties.nl/reisdocumenten

Geldzaken

De munteenheid van Turkije is de lira.
In de toeristische gebieden van het land ontvangt men liever euro’s dan lira’s, maar in Oost-Turkije is dat bijvoorbeeld niet het geval. Pinnen kunt u ook bij verschillende ATM’s in de grotere steden (let op dat het logo van uw betaalkaart daarop wordt aangegeven), die veelal aanwezig zijn in grote banken, bij de belangrijkste bezienswaardigheden en grotere restaurants. Winkels en hotels accepteren creditcards. Geld kunt u bij alle banken tegen lage kosten wisselen, maar dat kan lang duren. Travellercheques worden niet geaccepteerd.

Inentingen

Voor een reis naar Turkije worden diverse inentingen en voorzorgsmaatregelen aanbevolen. Voor meer informatie raden wij u aan contact op te nemen met uw huisarts of de GGD. Voor een compleet overzicht van de gebieden en beschermende maatregelen die u kunt treffen, verwijzen wij naar www.gezondopreis.nl of www.lcr.nl.

Kledingvoorschriften

Bij een bezoek aan een moskee wordt u verzocht armen en schouders bedekt te houden en een hoofddoek om te doen. In het algemeen geldt dat het in de kleinere plaatsen en dorpen in het binnenland wordt gewaardeerd als u een lange i.p.v. een korte broek of rok aan heeft.

Nationale feestdagen

Reistijd

Turkije ligt op ongeveer 3,5 uur vliegen vanaf Amsterdam Schiphol.

Souvenirs

Er zijn overal winkeltjes en markten waar u souvenirs kunt kopen zoals goud en zilver, textiel, onyx, lederwaren, kruiden, honing en houtsnijwerk. Winkeliers nodigen u vaak uit voor een kopje thee: accepteer gerust, want het verplicht u tot niets. Afdingen is zeer gebruikelijk.

Telefoneren

Naar Nederland bellen- u draait na de kiestoon achter elkaar het internationale toegangsnummer 00, het landnummer van Nederland 31, het netnummer (zonder 0) en het abonneenummer. U kunt internationaal bellen vanuit telefooncellen of in een OTE-kantoor. In Turkije heeft u speciale munten of een telefoonkaart nodig. De goedkoopste manier van telefoneren in Turkije is vanuit een telefooncel. U kunt overal telefoonmuntjes en telefoonkaarten kopen.

Tijdverschil

In Turkije is het één uur later dan in Nederland.

Winkelparadijs

Turkije is een waar winkelparadijs. In elk dorpje of stadje zijn talloze winkeltjes te vinden. In Istanbul bijvoorbeeld is een bezoekje aan de Egyptische Bazaar of de Grote Bazaar, met zijn 4000 boetieks en 400 straatjes, zeker de moeite waard. Turkije staat met name bekend om zijn -lederwaren, kleding, handtassen, aardewerk, handwerk en goud. De aangeboden goederen zijn meestal goedkoper dan in Nederland. Maar betaal nooit de eerste prijs die de verkoper noemt. Er wordt van u verwacht dat u een tegenbod doet. Afdingen hoort bij het vak van koopman. Wees wel reëel bij het afdingen, de verkoper wil ’s avonds graag ook nog iets verdiend hebben. In grote steden zijn ook moderne winkelcentra waar afdingen niet standaard is.

Reisgidsen

De Zwerver is de reisboekenspecialist met een zeer compleet aanbod aan reisgidsen en landkaarten. Bestelde artikelen kunt u eenvoudig online afrekenen en ontvangt u binnen drie werkdagen! Bekijk de reisgidsen Turkije.

Cappadocië

In het midden van Turkije vindt u het bijzondere landschap van Cappadocië. Hier spuwden miljoenen jaren geleden een aantal vulkanen een laag tufsteen, as en modder uit over een basaltvlakte. Door de erosie die volgde ontstond een prachtig feeëriek landschap. Valleien vol pilaren en kegels in geweldige kleurschakeringen, veroorzaakt door de aanwezige mineralen, werden geschapen. Het zachte, goed te bewerken tufsteen werd door de plaatselijke bevolking uitgehouwen en zo ontstonden al duizenden jaren geleden hele ondergrondse steden. Later werden hier door de vervolgde christenen ook ondergrondse kerkjes gemaakt, die inmiddels onder bescherming van UNESCO staan. Ook kunt u hier kennismaken met de mystieke cultus van de dansende Derwisjen…

Oost-Turkije

Ook het ruige Oost-Turkije is een bezoek meer dan waard. In dit uitgestrekte landschap liggen prachtige forten, oude Armeense kerkjes, Syrisch-orthodoxe kloosters en koranscholen. Een absoluut hoogtepunt is de berg Nemrud met zijn vele godenbeelden. Daarnaast herbergt dit gebied veel legendarische plekken uit het Oude Testament, zoals de geboortegrot van Abraham en de 5000 meter hoge bijbelse berg Ararat, waar nog steeds wordt gezocht naar de ark van Noach. Naast het prachtige landschap van de koele hoge bergen in het oosten is in dit deel van Turkije ook de warme laagvlakte van Mesopotamië te vinden. En vergeet ook het prachtige, immens grote turkooizen Vanmeer niet! De geheel eigen sfeer van deze regio komt onder meer tot uiting in het feit dat in het pittoreske plaatsje Mardin Arabisch gesproken wordt! Trouwens… voor de lekkerste baklava moet u ook in Oost-Turkije zijn; dit zoete deeggerechtje heeft haar oorsprong in Gaziantep.

Zwarte Zee

In de oudheid werd de Zwarte Zee door de Grieken aangeduid met Pontos Euxeinos, de Gastvrije Zee. Hoewel de Zwarte Zee juist berucht was om zijn stormen in de herfst en winter en daarom oorspronkelijk de naam Pontos Axeinos, de Ongastvrije Zee, droeg, kozen de Griekse zeelui voor deze vleiende naam. Zo probeerden ze de goden van de zee gunstig te stemmen. Uiteindelijk zouden echter de slechte weersomstandigheden boven de zee leidden tot de Turkse naam Kara Deniz, waaraan de naam ‘Zwarte Zee’ is ontleend. Dat het water van de Zwarte Zee zwart zou zijn, is natuurlijk een fabeltje. Wel zijn er stranden met zwart zand of zwarte kiezelstenen.

Haghia Sofia - Istanbul

Constantijn de Grote, de Romeinse keizer die in 313 het christendom als religie had erkend, gaf in 325 n.Chr. de opdracht om de ‘Kerk van de Heilige Wijsheid’ te bouwen vlakbij zijn paleis in Constantinopel, de hoofdstad van het Oost-Romeinse Rijk. Deze Haghia Sophia ging echter al in 532 tijdens een opstand tegen keizer Justinianus in vlammen op. Direct na de opstand gelastte Justinianus de Haghia Sophia te herbouwen. Het nieuwe kerkgebouw moest groter en mooier worden ‘zoals sedert Adam nog nooit had bestaan en nooit meer zou komen’. Binnen zes jaar hadden 10.000 arbeiders de Haghia Sophia herbouwd. Zij werd de belangrijkste kerk binnen het rijk en het middelpunt van het religieuze leven. Haar koepel domineerde de horizon van de stad en stond symbool voor de keizerlijke macht. Maar in 1453 nam Mehmet de Veroveraar Constantinopel in; hij noemde de nu islamitische stad ‘Istanbul’. De orthodoxe kerk Haghia Sophia werd een islamitische moskee en kreeg ook het uiterlijk van een moskee; vier minaretten verschenen op de hoeken. Tegenwoordig bewonderen toeristen de bouwkundige prestaties die de Haghia Sophia haar grootsheid verlenen. Ze worden overweldigd en hebben het gevoel te worden verpletterd door haar grootsheid, terwijl hun ogen vanzelf naar de Christusfiguur in de koepel getrokken worden. De Haghia Sophia wordt met recht de volmaaktste en grootste koepelbasiliek ter wereld genoemd.

Topkapipaleis - Istanbul

Toen de Ottomaanse Sultan Mehmet II (Mehmet de Veroveraar) in 1453 Constantinopel veroverde, gaf hij opdracht een nieuw paleis te bouwen op de landpunt tussen de Gouden Hoorn en de Zee van Marmara. Achter een ringmuur met torens en poorten ontstond een paleiscomplex bestaande uit verschillende hoven, talloze lage paviljoens, gebouwen en grote tuinen. Het zogeheten Topkapipaleis werd het toneel van de tomeloze bouwlust van Mehmet en zijn opvolgers, en was ruim vierhonderd jaar het paleis van alle Ottomaanse sultans, tot de regering van Abdulmecid I (1839-1860). Het paleis deed niet alleen dienst als residentie voor de sultan, maar was ook zetel van verschillende regeringstaken. Deze dubbele functie drukte haar stempel op de indeling van de gebouwen. Een groot open veld vormde het openbare hof waar officiële recepties, militaire parades en grote feesten werden gegeven. Vanuit een tweede hof werd het Ottomaanse rijk geregeerd. Hier bevonden zich de buitenlandse diensten, zetelde de Divan - de hoogste rechterlijke en beslissende macht na de sultan - en lagen de paleiskeukens en de verblijven voor personeel en paleiswachten. De eigenlijke koninklijke residentie bevond zich in de derde hof, die alleen toegankelijk was voor de sultan en enkele uitverkorenen. Gegroepeerd rond de paleistuin, een oase van rust met schaduwgevende cipressen en platanen, verkoelende waterbassins en fonteinen en kleurrijke borders met een zee aan bloemen, lagen hier ruim driehonderd rijk versierde vertrekken die samen de harem van de Turkse sultan vormden.

Suleymaniye Moskee - Istanbul

'Ik heb u gebouwd, O Padishah, een moskee die tot de dag des oordeels de aarde zal sieren.' Met deze woorden droeg de toen zesenzestigjarige asrchitect Sinan in 1577 zijn eerste grote meesterwerk over aan Sultan Suleyman de Prachtlievende. Sinan, een Griek van geboorte, had via de janitsaren een ingeneursopleiding ontvangen en werd pas op vijftigjarige leeftijd als bouwmeester van de Sultans aangesteld. Tot zijn dood, 47 jaar later, bouwde hij een gigantisch aantal moskeeën, mausolea, paleizen en kleinere gebouwen, 323 in totaal. Zijn eerste opdracht behelsde de bouw van een moskee voor zijn opdrachtgever die de vergelijking met de Haghia Sophia kon doorstaan, zonder daar een kopie van te worden. De Suleyman camii is een op een vierkant geplaatste koepelstructuur omgeven door medreses, hamams, koranscholen en andere bijgebouwen. Het werd Sinans meesterwerk; een vloeiende verbinding van het vierkant en de cirkel, een perfecte eenheid van hemelse en aardse strevingen, van zowel interieur en exterieur. Zelfs de tuin van het complex is in staat een mens in vervoering te brengen. Sinan creëerde de absolute eenheid ter ere van zijn meester en God zelf, een wonder van evenwichtigheid dat het architectonische ideaalbeeld tot in ieder detail nabijkomt. De Suleymaniye Moskee in Istanboel is een monumentaal gebedshuis die to de schoonste van de Arabische wereld wordt gerekend.

Tempel van Artemis - Efeze

De tempel van Artemis in Efeze wordt door haar omvang, ontwerp en hoge kwaliteit sinds de klassieke oudheid beschouwd als een van de zeven wereldwonderen. Griekse kolonisten stichtten in de 9e eeuw v.Chr. de stad Efeze aan de westkust van Klein-Azië (het huidige Turkije). Deze nieuwe stad lag vlak bij een heiligdom gewijd aan een lokale moedergodin. De nieuwkomers herkenden in deze inheemse godheid hun eigen godin Artemis en bouwden in 550 v.Chr. een woning voor haar. Deze tempel werd geheel uit marmer opgetrokken, had een geweldige omvang, 50 x 103 meter, en was omgeven met 127 zuilen van 19 meter lang. In de tempel stond het cultusbeeld van Artemis. In 356 v.Chr. brandde  de tempel af, maar de Efeziërs herbouwden het Artemision; boven op het puin werd een identieke tempel gebouwd. Ook deze tweede tempel, rijkelijk versierd met goud, beelden en kleuren, stond bekend als de mooiste en grootste tempel uit de klassieke tijd. In 262 n.Chr. verwoestten Ostrogoten de tempel en het Artemision werd vervolgens eeuwenlang als verdwenen beschouwd. In december 1869 kwam de Engelse architect John Turtle Wood delen van deze magnifieke tempel op het spoor. Een opnieuw opgerichte zuil en wat brokstukken zijn het enige dat nog rest. Delen van het bouwwerk zijn echter terug te vinden in muren van kerken en moskeeën in Efeze en Istanbul.

Boekentips

Istanbul, Herinneringen en de stad - Orhan Pamuk
Uitgeverij: De Arbeiderspers
ISBN: 90 295 6314 1
In een schitterend weefsel van geschiedenis en observaties van mensen, plekken en kunst tovert Orhan Pamuk ons zijn stad Istanbul voor ogen. Aan de hand van de wederwaardigheden van zijn excentrieke familie laat hij Istanbuls transformatie zien van een stad vol vergane glorie naar een bruisende moderne metropool op het kruispunt van oost en west. Tegen de achtergrond van afbrokkelende monumenten, aftandse villa’s en krioelende steegjes en waterwegen maken we kennis met kunstenaars, journalisten en historici die bouwen aan het nieuwe zelfbeeld van Istanbul.

Tussen God en Atatürk? - Bernard Bouwman
Uitgeverij: Prometheus
ISBN: 978 90 446 1404 6
Turkije wil lid worden van de Europese Unie, maar is het land eigenlijk wel klaar voor lidmaatschap? De laatste jaren werd het geplaagd door crisis na crisis. In 2008 verbood het Opperste Gerechtshof op een haar na de AK-partij van premier Erdoğan, omdat deze de seculiere principes van Atatürk zou verkwanselen. In datzelfde jaar rolde de politie een bende op die onder meer een staatsgreep zou hebben willen voorbereiden. In het zuidoosten is het Turkse leger verwikkeld in een felle strijd met aanhangers van de PKK van Abdullah Öcalan. Daar staat weer tegenover dat de Turkse economie de laatste jaren sterk is gegroeid en Turkije een grote rol zou kunnen spelen bij de levering van energie aan West-Europa. Dus: wat haalt Europa in huis als het de deur openzet voor Turkije?
Bernard Bouwman neemt de lezer in Tussen God en Atatürk? mee op een tocht door dit fascinerende land en legt op heldere wijze de problemen en dilemma’s bloot waar het moderne Turkije mee worstelt.



Mijn Istanbul - Bernard Bouwman
Uitgeverij Atlas
ISBN10: 9045014467
ISBN13: 9789045014463
Istanbul verandert sneller dan welke stad ook in Europa. Bernard Bouwman is al jaren gevestigd als correspondent in deze stad aan de Bosporus. In Mijn Istanbul schetst hij een portret van deze stad en haar inwoners: dames die weigeren hun hoofddoek af te doen, homo’s die zich uitleven achter de gesloten deuren van de hamam, dorpsbewoners die terugverlangen naar hun geboorteplaats, en jonge meisjes die de vrijheid van de grote stad juist benutten om een eigen leven op te bouwen. Bouwman onthult de geheimen van Istanbul en legt een unieke liefdesverklaring af aan deze nieuwe wereldstad.

Dat zijn nou typisch Turken - H. Evrengrün
Uitgeverij: Krikke
ISBN: 90 564 1071 7
De serie gidsen 'Dat zijn nou typisch...' geeft u een scherpe kijk op de 'vreemdste' landen en hun bewoners. Op een kritische en humoristische manier wordt geen enkele taboe voor u onbesproken gelaten. en recht door zee. Bent u geïnteresseerd in de landen om ons heen en hun inwoners? Dan is deze serie voor u zeker een aanrader. Zo worden diverse soorten Turkse snorren uitgebreid beschreven in Dat zijn nou typisch Turken. Een beetje Turkse man draagt namelijk een snor, dit is een teken van zijn identiteit. Zo draagt de nostalgische heer uit de stad die terugverlangt naar de goede oude Osmaanse tijd, zijn snor met een opgedraaide punt. De vrome Turk heeft een borstelsnorretje. Een volle snor waarbij de uiteinden langs de mond hangen duidt op een Turkse man met rechts-nationalistische sympathieën. En de snor waarbij het haar over de bovenlip heen de onderlip bijna raakt hoort waarschijnlijk bij een linkse rakker. Zo kunt u en herkennen de Turken zelf ook de politieke voorkeur van zijn landgenoot.

De Garnalenpelster - Nilgün Yerli
ISBN: 90 295 5636 6
De vertelster in dit verhaal, Nilgün Yerli, krijgt jarenlang geen garnaal door haar keel. Garnalen herinneren haar aan het moeilijke leven van haar moeder. Met het pellen van garnalen pellen verdiende haar moeder extra geld waarmee ze de boodschappen kon betalen. Yerli hield ontzettend veel van haar moeder, een intelligente en wijze vrouw die overal een antwoord op leek te hebben. Yerli is tien jaar als ze samen met haar familie in Nederland gaat wonen. In dit vreemde land waar alles anders en vreemd is, vindt ze alleen dat veilige gevoel bij haar moeder. Zij houdt vol dat alles goed zal komen. Maar langzamerhand wordt duidelijk dat de machtsverhoudingen binnen het gezin volledig scheef liggen. Yerli’s moeder offert zich op en dit terwijl haar vader het ervan neemt. De moeilijke vraag of haar moeder, ondanks haar wijsheid en inzicht niet een fundamentele fout heeft gemaakt, is een gedachte die steeds vaker bij Yerli opkomt. Het is toch voor niemand goed om zo met je te laten sollen? De gevoelens van loyaliteit, liefde en vrijheids strijden om de voorrang. Deze ontroerende autobiografie verteld de weg die Yerli aflegt hoe ze leert om gaat met deze tegenstrijdige gevoelens en zich handhaaft in het niemandsland tussen twee culturen.


Het verlangen naar Constantinopel - Wim Jurg
Uitgeverij: Kwadraat
ISBN: 9064813000
De schrijver neemt u in zijn debuutroman mee naar het Byzantijnse rijk, 640 na Christus: een wereld in omwenteling. Het moment dat het Romeinse rijk ineenstort, steden vervallen en ontvolken en verre gebieden raken geïsoleerd. Precies in deze roerige periode stuurt Wim Jurg vijf personages op reis. In deze roman maakt u als lezer kennis met de serene slavin Thekla, de stugge en onbeheersbare Menas, de intelligente Wieland, de diplomatieke Leo en de demente Lucretia. Zij verlaten hun vertrouwde omgeving omdat ze een onweerstaanbare drang voelen die hun naar de nieuwe hoofdstad van het Byzantijnse rijk trekt. Na tal van omzwervingen en ogenschijnlijke toevalligheden vallen hun levens kortstondig samen in Constantinopel. En alhoewel hun ontmoeting slechts een rimpeling is in het leven van deze grote, rumoerige stad, veranderen hun eigen levens voor eens en voor altijd. In Het verlangen naar Constantinopel vertelt Wim Jurg in een heldere en nuchtere stijl over dromen, queesten en het noodlot. Hij slaagt erin een bijna vergeten, maar bijzonder boeiend tijdperk een nieuw leven in te blazen.

De grote turk
Henk Boom
ISBN 9789025367640
Uitgeverij Athenaeum-Polak & Van Gennep
De Grote Turk werd hij genoemd. In Turkije ging hij de geschiedenis in als Kanuni sultan Süleyman, de Wetgever. Wij kennen hem als de Prachtlievende. Tijdens zijn sultanaat (1520-1566) strekte het Osmaanse rijk zich uit van de Donau tot aan de Eufraat, Tigris en Nijl. Het was de Gouden Eeuw van de Turkse geschiedenis. ‘Een barbaar van duistere afkomst’ was het striemende oordeel van Erasmus. Buitenlandcorrespondent Henk Boom volgde het spoor van Süleyman en kwam tot andere conclusies. De kennis van de Osmaanse beschaving was minimaal in Erasmus’ tijd. Haar cultuur werd genegeerd en haar slechte imago was het resultaat van christelijke propaganda.
In Rhodos, Boedapest, Wenen, Sarajevo, Istanbul en Amasya sprak Boom met historici. Hij bezocht plaatsen waar de Grote Turk een rijke erfenis naliet. En hij stelde vragen. Wat was de rol van zijn echtgenote Roxelana? Waarom werden twee van zijn zonen geëxecuteerd? Had Wenen in 1529 veroverd moeten worden? Moest Hongarije een bufferstaat zijn tussen Osmanen en Habsburgers? Het resultaat van deze aanpak levert een fascinerend tijdsbeeld op van een heerser die meer invloed op de toekomst van Europa heeft gehad dan meestal wordt aangenomen.

Geschiedenis

Tijdens een reis door Turkije kunt u er niet omheen: overal in het landschap vindt u overblijfselen uit de klassieke oudheid. Of u nu wandelt door de straten van Efeze of net als Heinrich Schliemann de legendarische verhalen uit de ‘Ilias’ van Homerus in Troje tot leven ziet komen; u zult zeker versteld staan van het meesterschap van de klassieke architecten.

Het Byzantijnse rijk

Istanbul was eens de hoofdstad van het machtige Byzantijnse rijk. In 324 n.Chr. verplaatste keizer Constantijn de Grote de hoofdstad van zijn rijk naar Byzantium, al snel bekend als Constantinopel, stad van Constantijn. Na de val van het West-Romeinse Rijk, bloeide het Oost-Romeinse Rijk nog lange tijd door en bereikte uiteindelijk in de 6e eeuw onder keizer Justinianus zijn grootste omvang met onder andere de Balkan, Syrië, Griekenland en Egypte. Grote bouwprojecten in de hoofdstad, zoals prachtige ondergrondse waterreservoirs en de Haghia Sofia, tonen dit elan. Maar geen enkel rijk duurt voor eeuwig. Het Byzantijnse rijk brokkelde langzaam af en viel uiteindelijk in 1453 in handen van de Ottomanen. De rijkdom kunt u echter nog steeds zien in bijvoorbeeld de Chorakerk met haar prachtige Byzantijnse mozaïeken. En de Haghia Sofia? Zij is een museum geworden, waarin zowel het Byzantijnse als Ottomaanse verleden te bewonderen is!

Heinrich Schliemann - Troje

Mycene en Troje zijn al eeuwenlang onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het epos van Homerus over de Trojaanse Oorlog en de gepassioneerde zoektocht van de Duitse archeoloog Heinrich Schliemann hebben de namen van deze twee steden gemaakt tot gemeengoed in de wereld. Verbeeldingskracht en een rotsvast vertrouwen in de historische juistheid van Homerus’ verhaal waren de drijfveren van een man die ons liet kennismaken met de wereld van Paris, Helena en Agamemnon.

Troje
Schliemann begon in 1870 met opgravingen in de Trojaanse vlakte op de heuvel Hissarlik, waar resten van de Romeinse stad Novum Ilium stonden. Onder zware omstandigheden werkte Schliemann zich door vele meters puin en aarde heen, echter zonder resultaat. Totdat hij in 1873 vlak bij een muur in een metersdikke brandlaag een fabelachtige schat vond. Met de ‘Ilias’ in de hand concludeerde hij: dit is Troje. De schat, bestaande uit vele gouden vazen, ringen en sieraden, kon niets anders zijn dan het goud van Priamos. In het geheim smokkelde Schliemann het goud naar Athene, waar hij zijn vrouw Sophia tooide met ‘Helena’s’ sieraden. De wereld was verbaasd; Homerus’ Troje was gevonden. Maar al snel barstte een storm van kritiek los: Schliemann had gelogen, de schat was niet op één plek gevonden; zijn Troje was te klein, te eenvoudig, waar waren de brede straten en schuine muren?

Mycene
Hevig bekritiseerd, maar overtuigd van zijn gelijk ging Schliemann verder met zijn zoektocht naar de authenticiteit van Homerus. Het logische vervolg was Mycene. In 1876 begon Schliemann met opgravingen in de koningsburcht. Vlak achter de beroemde Leeuwenpoort stuitte hij op een cirkelvormig terras, waar hij vijf graven vond. De stoffelijke overschotten waren letterlijk overdekt met goud. Voor Schliemann was er wederom geen twijfel mogelijk: dit waren de graven van Agamemnon en zijn familie. De vondsten veroorzaakten sensatie in de wereld en maakten Schliemann wereldberoemd. Eindelijk kreeg hij het zo verlangde respect: Schliemann had de heldenwereld van Homerus tot leven gebracht…

Constantinopel

Op 11 mei 330 n.Chr. stichtte keizer Constantijn de Grote op de plaats van de Griekse kolonie Byzantion een nieuwe hoofdstad. Constantinopel werd de christelijke hoofdstad van het heidense Romeinse rijk en de eerste brug tussen oost en west. Zijn Oost-Romeinse rijk duurde voort tot 1453 en zijn stad tot op de dag van vandaag onder de naam Istanboel.

Byzantion was een welvarende Griekse stadstaat die in relatieve rust de wisseling van de Romeinse keizers had doorstaan. Dit veranderde echter toen keizer Constantijn de Grote die de hoofdstad van het Romeinse rijk naar het belangrijkere Oosten van het rijk wilde verplaatsen, door de geschikte locatie van de stad werd aangetrokken. In 330 werd Byzantium officieel herdoopt als Nova Roma, maar werd al snel bekend onder de naam Konstantinoupolis (Grieks voor stad van Constantijn). Constantinopel werd de nieuwe hoofdstad van het rijk, hoewel Rome een tijdje haar politieke en economische privileges behield. 65 jaar lang was zij de hoofdstad van het Romeinse rijk totdat in 395 het Westelijke deel van het rijk definitief gescheiden werd van het Oostelijke deel; het Byzantijnse rijk. Constantinopel werd voortdurend uitgebreid door de Byzantijnse keizers en vooral Justinianus heeft vele grootse bouwwerken opgericht. De stad was in de middeleeuwen een van de grootste, schitterendste en rijkste steden ter wereld. In 1204 werd zij echter geplunderd en verwoest door de kruisvaarders van de vierde kruistocht. Sinds deze verovering begon het verval van de stad. Bouwactiviteiten stopten, hele wijken werden verlaten en gebouwen werden als steengroeve gebruikt. In 1453 werd de stad na felle gevechten ingenomen door de Ottomaanse heerser Mehmet II. Ook hij maakte Constantinopel tot hoofdstad van zijn rijk. De stad leefde onmiddellijk op door het grootse bouwprogramma van de nieuwe heersers, het vele volk dat er naar toestroomde en de handel die weer flink aantrok. Het stond in deze tijd bekend onder diverse namen, waaronder Constantinopel. In 1923, toen het moderne Turkije werd gesticht, werd de hoofdstad verplaatst naar Ankara. In 1930 werd de naam officieel gewijzigd in Istanboel. Voor de herkomst van deze laatste naam zijn verschillende verklaringen, het kan zijn ontleend aan het Griekse Constantinoupolis, maar ook aan het Griekse eis tin polin wat bij de stad betekent.

Geschiedenis van Cappadoccië

Miljoenen jaren geleden spuwde een aantal vulkanen een laag tufsteen, as en modder uit over een basaltvlakte in het huidige Turkije. Gedurende de jaren die volgden deed de erosie haar werk en ontstond het feeërieke landschap van Cappadocië. Valleien vol pilaren en kegels in geweldige kleurschakeringen, veroorzaakt door de aanwezige mineralen, werden geschapen. Het zachte, goed te bewerken tufsteen werd door de plaatselijke bevolking uitgehouwen en zo ontstonden vele ondergrondse steden. Deze boden ideale beschutting tegen de koude winters en hete zomers van Anatolië. Het was gedaan met de rust in het gebied toen het rond 300 v.Chr. werd ingelijfd bij het Perzische Rijk. Uiteindelijk zou Alexander de Grote de Perzen verslaan, waarna Cappadocië in 17 n.Chr. onderdeel werd van het Romeinse Rijk. Vanaf dat moment werd het gebied het toevluchtsoord voor christenen die aan de Romeinse vervolgingen wilden ontkomen. Voor hun geheime erediensten hakten zij kappellen, kerken en kloosters uit het tufsteen. Nog eeuwen lang zouden christenen hier hun toevlucht zoeken. In 1923 echter trokken de laatste inwoners weg en sindsdien liggen de kerken en kloosters er vervallen en verlaten bij. Inmiddels staan alle kerkjes onder toezicht van het Turkse Ministerie van Cultuur en zet de UNESCO zich in voor het behoud van deze prachtige rotsen en kerken.

Het mausoleum van Halicarnassus (Bodrum)

Dit schitterende praalgraf werd gebouwd als laatste rustplaats voor Mauselos, heerser van Carië, door zijn zuster-echtgenote Artemisia. Het grootse graf was gereed in 353 v.Chr. Met zijn 45 meter hoogte en een oppervlakte van 1216 m2 is dit majestueuze bouwwerk groter en indrukwekkender dan menig ander graf. Op een drie etages tellend podium bevond zich een Ionische zuilengang met daarbovenop een piramide van 24 lagen. Deze werd bekroond met een strijdwagen getrokken door een vierspan, waarin koning Mauselos het leven na de dood tegemoet reed. Het immense bouwwerk was opgetrokken uit blauwe kalksteen en wit marmer en was versierd met levensgrote beelden van mensen en dieren. Het indrukwekkende praalgraf doorstond de tand des tijds helaas niet goed. Waarschijnlijk is het door een aardbeving ingestort, maar wanneer dit is gebeurd is niet bekend. Zeker is dat in de 15e eeuw Johannieters de resten van het praalgraf hebben verbrand om zo kalkmortel te winnen, waarmee zij hun fort in Bodrum versterkten. Ondanks het feit dat er slechts zeer weinig van het graf is overgebleven, hebben de omvang en majestueuze aanblik het bouwwerk Mauselos onsterfelijk gemaakt. Zijn naam leeft nog altijd voort in onze benaming voor een groot praalgraf: mausoleum.

Moskee voor Sulyeman de Grote

De beroemde Sinan Aga (1489-1588) werkte als hoofdarchitect aan het Osmaanse hof. In opdracht van verschillende sultans, onder wie Suleyman de Prachtige, ontwierp hij vele bijzondere bouwwerken. Een van zijn mooiste ontwerpen is de Suleymaniyemoskee in Istanbul. Deze moskee prijkt boven op een heuvel en steekt met kop en schouders boven de stad uit. In de avond worden haar minaretten prachtig verlicht en geven een sprookjesachtige sfeer aan de stad. De moskee maakt deel uit van een ‘Kulliye’, een complex bestaande uit een gebedshuis, ziekenhuis, gaarkeuken, badhuis en verschillende bibliotheken. De vier minaretten vertellen dat de Suleymaniye werd gebouwd in opdracht van een sultan, alleen aan hem was het gebruik van vier minaretten voorbehouden. Wanneer een familielid van de sultan een moskee liet bouwen mochten er slechts twee minaretten worden toegevoegd, een moskee met één minaret was gebouwd door iemand die niet tot de koninklijke familie behoorde.

Warm onthaal

In Turkije staat gastvrijheid voorop. Iedere gast wordt als een langverwachte vriend ontvangen en uitgenodigd zich te ontspannen en te genieten van een glaasje Turkse thee vergezeld door lekkernijen zoals Turks fruit en baklava. Voor een gast wordt alle tijd vrijgemaakt en men zal nooit het gevoel krijgen ongelegen te komen of niet gewenst te zijn. Deze gastvrijheid stamt nog uit de tijd dat de Turken als nomaden in Centraal-Azië leefden. Ook daar werd iedere gast na een lange barre tocht door de steppen met een warm onthaal ontvangen. Omdat de Turken in die tijd in hun tenten, ‘yurts’, nog zeer geïsoleerd leefden, was een gast een welkome afwisseling in het soms harde dagelijkse bestaan. Een gast bracht nieuws en verhalen, en als dank daarvoor werd er een schaap geslacht, geroosterd en gezamenlijk opgegeten. Door een gast op deze manier te ontvangen kon men er van verzekerd zijn dat men, wanneer men zelf op reis ging, ook overal op deze gastvrije manier ontvangen zou worden.

Kebab van Alexander

Turken houden van lekker eten en de Turkse keuken is heel uitgebreid. Een beroemd gerecht is Iskender kebab, vernoemd naar de befaamde Alexander de Grote. Op een bedje van geroosterd brood worden stukjes Döner Kebab gelegd. Daaroverheen wordt yoghurt gegoten en het geheel wordt afgemaakt met een saus van roomboter met kruiden. Als bijbehorend drankje wordt Ayran gedronken; deze drank bestaat uit yoghurt verdund met water waar een beetje zout aan is toegevoegd. Een prima drankje tegen de dorst.

Turkse sesambroodjes

De kans is groot dat u tijdens het rondslenteren op een van de gezellige Turkse bazaars of pleinen een straatverkoper tegen het lijf loopt met de heerlijkste lekkernijen zoals deze knapperige broodjes met sesamzaadjes (simit) of gebakken aardappelen met garnituur (kumpir). Kunt u deze lekkere verleidingen voor een habbekrats weerstaan?

Mezeler

Bent u nog niet zo bekend met de Turkse keuken, dan raden wij u zeker aan om de meze eens te proberen. De ober serveert u een reeks schoteltjes en bakjes gevuld met verschillende heerlijke kleine voorgerechtjes. Dit zijn zowel koude gerechtjes, auberginepuree of yoghurt met komkommer, als warme hapjes, zoals kippasteitjes met noten, wijnbladeren met vlees en börek, bladerdeeg gevuld met feta, peterselie en ei. Wilt u meze eten geserveerd met een lekkere niet al te dure wijn, dan bent u in de wijnhuizen Viktor Levi en Pano, tegenover het Galatasaray in een zijstraat van de Istiklal Straat in Istanbul, aan het goede adres.

De kruidenbazaar

Stelt u zich eens het volgende voor: u slentert over de bazaar van het ene volgepakte winkeltje naar het volgende gezellige kraampje. Dan ineens wordt uw aandacht getrokken door de meest heerlijke geuren van kruiden in open zakken, Turks fruit, gedroogde vruchten, koffie en thee. Voor de echte fijnproevers is de levensmiddelenbazaar een waar paradijs.

Baklava

Als u van zoetigheid houdt mag een bezoek aan een van de vele pastahanes, banketbakkerijen, zeker niet ontbreken. Tussen een overdaad aan honingzoet suikergoed vindt u baklava. Dit heerlijke nagerecht bestaat uit verschillende lagen bladerdeeg gevuld met pistache- of walnoten, overgoten met honing en suikerwater.

Turkse thee: Cay

Tijdens uw bezoek aan Turkije wordt u vast en zeker een glaasje Turkse thee aangeboden. De thee wordt uit twee potten geschonken. Uit de ene pot schenkt men heel sterke thee, uit de andere pot kokend water om de sterke thee te verdunnen zoveel als u wilt. Acik Çay, betekent ‘lichte of slappe thee’. Indien gewenst voegt u zelf suiker toe. Wilt u geen thee meer? Leg dan uw lepeltje met de bolle kant naar boven op het glas, anders wordt uw glas weer bijgevuld. U ziet de Turken overal theedrinken. Op straat of in het café, tijdens een goed gesprek of het spelen van een spel, alles gaat onder begeleiding van een glas thee. Ook verzamelen de mannen zich graag rondom de semaver, of samovar, in het park of terras. Zolang er gespreksstof is, wordt de door houtskool verwarmde theepot bijgevuld. Dat het rondbrengen van thee hier een beroep is, geeft wel aan hoe geliefd de thee in dit betoverende land is. Çayci is de naam waarmee u de rondbrenger van thee kunt aanroepen. Wilt u eens een andere smaak proeven? Vraag dan om Elma Çay, dit is een heerlijke lichte naar appeltjes smakende thee, die met deze vruchten overigens niets van doen heeft.

Schimmenspel

Nazar
Wat het hoefijzer is voor het westerse bijgeloof, is de Nazar voor bijgelovige Turken. Het is de naam van het blauwe symbool uit de Turkse mythologie dat al duizenden jaren bescherming biedt tegen het boze oog. De Nazar zelf beeldt met de gekleurde ringen die naar binnen lopen (donkerblauw, lichtblauw, wit en opnieuw donkerblauw) ook een oog uit. De Nazar als amulet zou de drager ervan beschermen tegen figuren zoals heksen, die met hun boze oog kwaad willen doen. De Nazar is overal in het Turkse straatbeeld terug te vinden. Het symbool wordt op kettingen, armbanden en andere sieraden gebruikt, maar ook de muren van huizen en winkels zijn vaak van een Nazar voorzien. Verder zijn veel boten met het symbool versierd en heeft de Turkse vliegmaatschappij Fly Air de Nazar op de staart van haar vliegtuigen staan. De beschermende werking van de Nazar zou overigens alleen werken wanneer u het als geschenk krijgt. Zelf een amulet als souvenir kopen, haalt helaas dus weinig uit…

Hacivat en Karagöz
De eeuwenoude traditie van het Turkse schimmenspel kent twee sleutelfiguren: Hacivat en Karagöz. Volgens de legende is dit duo gebaseerd op twee bouwvakkers die ten tijde van het Ottomaanse rijk aan de bouw van een moskee in Bursa meewerkten. De twee maakten voortdurend grove grappen, tot groot vermaak van hun collega’s. Dit was de Ottomaanse sultan Orhan echter een doorn in het oog, omdat Hacivat en Karagöz’ de rest van de arbeiders van het werk afhielden. De twee grappenmakers werden hierom uiteindelijk ter dood veroordeeld, maar hun streken zijn door middel van schimmenspelen vereeuwigd. De figuren voor het spel worden van oudsher gemaakt van leer en zijn kleurrijk beschilderd. Als de uitvoerder de figuren pal voor een halftransparant scherm houdt, is aan de andere zijde een gekleurde projectie te zien. Hacivat wordt in het spel gepresenteerd als sluwe vos, terwijl Karagöz de naïeveling is.

Turkse muziek

Waar u ook bent in Turkije, aan de kust of in het binnenland, overal hoort u de traditionele Turkse klanken. Laat deze muziek eens diep tot u doordringen en u ontdekt dat u naar een samensmelting van verschillende muzieksoorten luistert. Dat is ook niet verwonderlijk. Tot 1922 maakte het land deel uit van het Ottomaanse rijk, waarin vele culturen samenkwamen. Arabische muzikale invloeden vermengden zich met Byzantijnse, Perzische, Joodse, Armeense, Griekse, Roemeense en zigeunermuziek. Dit leverde een geheel eigen Turkse muziek op.

Een rijke collectie volksmuziek
De eerste president van Turkije, Kemal Atatürk, besteedde veel aandacht aan de volksmuziek uit alle windstreken van het land. Hij liet muzikanten het hele land doorkruisen om alle verschillende stijlen volks-muziek vast te leggen. Dit leverde een kleurrijke collectie op van per streek sterk verschillende muziek. Deze muziekstijlen bleken wel veel overeenkomsten met de buurlanden te hebben. Binnen de volksmuziek is de saz (een luit met een lange hals, een peervormige klankkast en vier snaren) het belangrijkste instrument. De klanken van het tokkelinstrument hoort u in alle soorten Turkse volksmuziek -terug. Hiernaast speelt men op de darabuka (een membrafoon; een vaasvormige trommel), de klarinet, de ud (een luit met korte hals) en kanun (een soort citer die met een vingerplectrum bespeeld wordt). Naast deze instrumenten zijn er ook -instrumenten die -alleen in een bepaalde streek worden gebruikt. Zo speelt de bevolking rond de kust van de Zwarte Zee haar feest- en dansmuziek op de kemence (een soort driesnarige -viool), de tulum (een soort doedelzak) en de cifte (een houten blaasinstrument met -enkel riet).

Rondreizende zigeuners
Ook de zigeuners speelden een belangrijke rol in de klanken van de Turkse volksmuziek. Omdat zij niet islamitisch zijn, konden zij zich veel vrijheden veroorloven op het gebied van muziek en dans. Hun rondreizende bestaan leverde ook een zeer uitgebreid repertoire op, omdat ze in de landen waar zij zich vestigden, de aanwezige muziek in hun eigen muzikale assortiment opnamen. Toch bleef de zigeunermuziek altijd haar eigen specifieke klanken houden.

Klassieke klanken
Naast de vele soorten Turkse volksmuziek, maakt ook de klassieke muziek -onderdeel uit van de Turkse muzikale tradities. Een typisch instrument dat in dit genre thuishoort, is de ney, een rietfluit met een diep timbre. De oorsprong van de klassieke stroming ligt in de mystieke muziek -zoals die van de mevlevi, de dansende Derwisjen.

De dansende Derwisjen
Atatürk zag hen als een van de belangrijkste tegenstanders van zijn hervormingsidealen. Hij ontbond de orde, Rumi en zijn volgelingen, wat het einde betekende van de eens zo invloedrijke Derwisjen in het Ottomaansse Rijk. Na het overlijden van Rumi’s vader Celaleddin, een islamitische geestelijke, vestigde Rumi zich in 1240 definitief in Konya. De moord op een van zijn vaders geestesverwanten, door zijn eigen aanhangers, maakte zo’n diepe indruk op hem dat hij zich afzonderde om te mediteren en te bidden. In deze periode richtte Rumi de Derwisjen op. Hierin verenigde hij elementen uit de islam, het christendom en het boeddhisme. Rumi’s klooster had een grote aantrekkingskracht op velen van zijn volgelingen. Zij gaven hem de eretitel Mevlana, Onze Gids. De monniken noemden zichzelf mevlevi, Degenen die het Pad van de Gids volgen. Een van de belangrijkste regels volgens het leven van de Derwisjen was de sema. Deze rituele dans bracht een monnik in extase, zodat hij zijn ziel met het allerhoogste kon verenigen. De monnik ging gekleed in een lang wit gewaad, symbool voor zijn doodskleed, en droeg een cilindervormige hoed, het symbool voor zijn grafsteen. Om de zegening te ontvangen werd de rechterhandpalm naar boven gehouden. De linkerhand werd naar beneden gehouden om het contact met de aarde tot stand te brengen. Ondertussen fluisterde de leider woorden om de trance te bevorderen. Kleine drums, een viool met de klankkast van een kalebas, een fluit en een mannenkoor ondersteunden de rituele dans. Door de opzwepende muziek danste de monnik steeds sneller rond, totdat hij met schuim op zijn lippen bewusteloos ineenzakte. De trance was bereikt, de monnik was herboren in een mystieke eenheid met God.

Moderne tijden
Al deze muzieksoorten tezamen hebben geleid tot een -nieuwe en -moderne muziekstroming, de Turkpop. Naast de nog altijd populaire volks- en klassieke muziek kunt u -tegenwoordig ook deze moderne klanken aan de kust en tot ver in het binnenland van het fascinerende -Turkije horen.

Hamid restaurant

Wilt u in Istanbul typisch Turks dineren, brengt u dan een bezoek aan het Hamid Restaurant in Eminönü, vlak bij de Egyptische Bazaar. Hier kunt u genieten van de heerlijke vleesschotels en authentieke gerechten uit Oost-Turkije. De bediening is typisch Turks, er staan maar liefst vier obers om uw tafel heen! Als u op de bovenste verdieping gaat zitten, heeft u een prachtig uitzicht over de Gouden Hoorn en de Suleymaniyemoskee. Een andere plek in Istanbul waar u lekker kunt eten, ligt direct achter de Galatasaray Lisesi in de Istiklal Straat: de Fransiz Sokagi (het Franse Straatje). In dit smalle straatje met trappen heeft u volop keuze uit diverse restaurantjes, sommige met tuinen en andere met dakterrassen.

De tulp

Het is algemeen bekend dat de tulp uit Turkije komt. Zij bloeide in overvloed in de paleistuinen aan de oevers van de Gouden Hoorn in Istanbul. Ogier Ghislain de Busbecq (1522-1592), gezant van de Duitse Keizer, bracht haar naar Europa. De tulp was toen al een door de kweek gevormde bloem. Busbecq gaf enkele tulpenbollen aan zijn vriend Carolus Clusius, die in die tijd werkzaam was in de keizerlijke plantentuin in Praag. Clusius werd later hoogleraar in Leiden en nam de tulp mee naar Nederland. Door de zandgronden aan de Nederlandse kust werd het kweken van de tulp een succes. De tulp werd een van de kostbaarste handelsgoederen in de Gouden Eeuw!

De wortels van Turkse buikdans

Turkije staat onder andere bekend om zijn gastvrijheid en de culinaire lekkernijen. Een ander aspect dat vaak met dit land wordt geassocieerd, is de oriëntaalse danscultuur. Er is weinig bekend over de exacte oorsprong en geschiedenis van de buikdans. Wat we wel weten is dat de buikdans een van de oudste dansen van de wereld is, waarvan overblijfselen zijn ontdekt in de vorm van prehistorische beelden en rotsschilderingen. In India, de Oriënt, de Balkan en aan de Middellandse Zee heeft deze danskunst haar sporen nagelaten, maar ze komt oorspronkelijk uit Egypte.

In de 19e eeuw bereikte de buikdans voor het eerst de westerse wereld. Reizigers die uit Egypte terugkeerden, vertelden verhalen over oriëntaalse danseressen, die bij velen tot de verbeelding spraken en interesse wekten. Op de wereldtentoonstelling in Chicago trad in 1893 een destijds onbekende danseres op, die zich ‘Little Egypt’ noemde, maar in werkelijkheid Farida Mahzar heette en uit Syrië kwam. Aanvankelijk werden haar voorstellingen niet goed ontvangen door het puriteinse publiek in Amerika, maar langzamerhand ontwikkelde de opvoering zich tot een trekpleister. De bezoekers waren zowel gechoqueerd als gefascineerd door de swingende taille van Little Egypt. Die fascinatie voor oriëntaalse buikdans is er nog steeds. De afgelopen jaren is er in westerse landen steeds veel vraag naar buikdansvoorstellingen en -cursussen, maar wie weet komt u ooit in de gelegenheid om er in Turkije of Egypte zelf van te genieten!

Turkije: 1612 - 2012 handelscontract met Nederland

Door reisleidster Tineke Langedijk

De eerste contacten tussen Nederland en het Ottomaanse rijk dateren al van eeuwen terug en werden officieel, toen er in 1611 een uitnodiging kwam vanuit het toenmalig sultanaat voor het sturen van een ambassadeur. Het was tevens een erkenning voor de nog zeer jonge Republiek der Nederlanden. De rest is geschiedenis, boordevol gemeenschappelijke belangen, handel, economische groei, cultuur en creativiteit! Lees meer.